NOTES FROM THE FIELD

Həmyerlimiz, tarix elmləri doktoru, professor, Rusiya Federasiyasının və Şimali Osetiya-Alaniya Respublikasının əməkdar elm xadimi Vitali Xaritonoviç Tmenov Rusiyanın görkəmli Qafqazşünas arxeoloq alimlərindəndir. O, 1944-cü ildə Bakı şəhərində anadan olmuş, orta təhsili burada almışdır. 1966-cı ildə Şimali Osetiya Dövlət Pedaqoji Universitetinin Tarix fakültəsini bitirərək Şimali Osetiya Elmi-tədqiqat İnstitutunun aspiranturasında təhsilini davam etdirmişdir. 1973-cü ildə «Taqanriyanın son orta əsr məqbərə tikililəri» mövzusunda dissertasiyanı müdafıə edərək tarix elmləri namizədi, 1995-ci ildə isə «Orta əsr Osetiyasının ənənəvi daş memarlığı (arxeoloji aspekt)» mövzusunda dissertasiya işini müdafiə edərək tarix elmləri doktoru elmi dərəcəsini almışdır. 1998-ci ildən Şimali Osetiya Dövlət Universitetinin «Qədim və orta əsrlər tarixi» kafedrasının müdiridir. 90-a yaxın elmi əsərin müəllifidir. Vitali Xaritonoviç başlıca olaraq Orta əsr abidələrində arxeoloji qazıntılar aparmışdır. Bununla yanaşı onun tunc dövrü kurqanlarının, sarmat qəbirlərinin, alan katakomb qəbirlərinin tədqiqində də xidmətləri az deyildir. Şair qəlbli alim, asudə vaxtlarını arxeoloqa məxsus incə hiss və düşüncələrlə şerə, poeziyaya həsr edir, qəlbindən axıb gələn gözəl duyğularını kağıza köçürür, doğma Bakısını da yada salır. Görkəmli alimin jurnalımıza töhfə etdiyi silsilə şer-lərini diqqətinizə çatdırırıq.
БАКЫ
Мне часто снится город мой -Страна безоблачного детства, И остается лишь мечтой, От коей никуда не деться;
Мне часто снятся все друзья, Со мной сидевшие за партой, Которых позабыть нельзя, Как Солнце в день 8 марта; Ушли все страсти в никуда, Но память детская осталась Напоминанием о годах, Воспринимавшихся как шалость,
Ушел ты в путь неблизкий, Мой милый, навсегда, Так пусть же яркой искрой, Горит твоя звезда; Душа твоя в Эфире Средь тысячи дорог. Прости, что в этом мире Тебя я не сберег.
О верности своим друзьям, От коих некуда нам деться…. И город мой забыть нельзя -Страну безоблачного детства.
9.04.2004
Куда ты сунешь носик В неведомой дали, Мой маленький барбосик, Умчавшийся с Земли?…. Печаль унять не в силах, Иду по жизни я. Прощай, дружочек милый! Мне плохо без тебя.
5.07.2005
Нам тесно в рамках бытия, Душе так хочется простора, Что, позабывши свое Я, Мы не чураемся позора, Впадаем в смертные грехи И жаждем острых ощущений, Не потому, что мы плохи, -У нас у каждого есть гений, Что слабовольных день за днем Ведет к непознанным высотам, А мы за ним кружным путем Бредем в ноги, как доброхоты,
Утратив светлой жизни суть И жажду битвы во спасенье, И бьем себя нещадно в грудь -Глупцы, достойные презренья; Своей довольные судьбой, Иного не желаем чуда, Как над мирскою суетой Воспрять однажды из-под спуда, Поскольку в рамках бытия Нам не сыскать души простора, И, позабывши свое Я, Мы не чураемся позора.
28.09.2005